Het schooljaar is inmiddels voorbij. Zoontje heeft een behoorlijk heftig jaar gehad. Hij moest wennen aan het ritme, de nieuwe school, de nieuwe kinderen, de nieuwe juf. Aan alles en iedereen. En dat valt allemaal niet mee als je niet goed duidelijk kunt maken wat je bedoelt. Nam hij aan het begin van het jaar juf nog weleens mee aan de hand om iets te laten zien, sloot hij het jaar af met het volledig verbaal uit te kunnen leggen van bijna alles – nou ja, in elk geval van al best heel erg veel. Taal is nog steeds niet zijn sterke kant, maar hij heeft gigantische sprongen gemaakt dit jaar! Fenomenaal, al zeg ik het zelf. Ook thuis merken we dat het steeds makkelijker wordt om te begrijpen wat hij bedoelt. Steeds vaker hoor ik nieuwe dingen, nieuwe taalconstructies. Ik vier ze allemaal.
Wat heeft dit jaar verder opgeleverd? De voorlopige diagnose is op zak (heeft bijna een jaar geduurd!) en hij maakt steeds meer contact. Aan het einde van het jaar kwam eindelijk, langzaam-maar-zeker, het spelen met schoolgenootjes op gang. Ik ben het schooljaar ingegaan met een aantal telefoonnummers van andere moeders zodat er tijdens de vakantie ook gespeeld kan worden.
Ik ben helemaal blij.
Op naar groep 2.