Onze tuin is verzopen. Ok, ok, een deel ervan.
Niet een beetje nat, nee, ver-zo-pen.
Vlinderstruik – ziet er dood uit. Hortensia – zo goed als overleden. Iets kruidigs met geinige bloemetjes eraan – kapot. Clematis (gelukkig slechts één van de vele) – heeft het opgegeven.
U hoort het: doffe ellende.
Er is zoveel water gevallen dat onze toch al niet zo goed afgewaterde tuin geen flauw idee heeft wat-ie ermee moet.

Het kan erger. De buren kunnen in een deel van hun achtertuin onderhand een duikplank plaatsen. Of misschien laten ze straks de kinderen van de trampoline, zo – hup, salto af – het water ingaan. Geen idee. Maar het zou bijna kunnen. Ik bedoel maar.

Gelukkig zijn er ook stukken tuin waar het allemaal wel goed gaat, waar driftig geklommen, gegroeid en zowaar gebloeid wordt. En zelfs in het water doen een aantal planten het gewoon (nog?) goed. Een phlox bloeit driftig door (mooi!), een sedum laat zich niet kennen en ook de tuinkruiden hebben schijnbaar al eens met dit bijltje gehakt (mijn bieslook verhuist al jaren met me mee). Vandaag een nieuwe plant (joepie!) toch eerst maar in een pot gezet.
Easy does it.