We hebben het overleefd.
Tijdens ons bezoek is er geen glas omgevallen en gelukkig niets stukgegaan. Wél wilde Dochtertje de pasgeboren baby even vasthouden. Blij riep ze ‘pop!’ terwijl ze haar armen uitstrekte richting baby. Als ze hetzelfde wilde doen met dit kindje als met haar babypop, was de baby bij haar misschien niet zo goed af. Baby’tje snel weer afgegeven aan de moeder dus en zelf Dochtertje maar eens opgepakt. Dochtertje vond het kraamvisite-gebeuren allemaal wel reuze interessant. Zoontje had het na het eten van het beschuitje wel gezien. (En die muisjes sprongen werkelijk overal heen, heb er zelfs een uit mijn navel moeten halen – en ik had gewoon een blousje aan. Niks niet daar naakt op de bank ofzo!)
Thuisgekomen ploften Man en ik opgelucht op de bank. We zijn op kraamvisite geweest bij het aller-allernetste stel dat we kennen en het is – denken we – goed gegaan.
Spannend, hoor. Zo’n kraamsurvival.