Het gaat niet meer tussen weblog en mij.

Ik heb gewacht, ondertussen een ander zijspoor gestart, wilde toch ook weer verder hier, maar geef het nu maar op. Het komt niet meer goed tussen weblog en mij.
De vonk is weg, de woorden levenloos geworden en de de lay-out.. tja, ik hou me nu maar stil.
Over de doden niets dan goeds.

In Memoriam:

chaoot.web(-)log.nl
30 mei 2008 – 9 februari 2012
Het waren mooie jaren.

Afscheid nemen van het oude en verwelkomen van het nieuwe kan binnenkort op www.chaoot.net

Liever geen bloemen.

Bijna de hele maand een superzachte winter gehad en aan het eind die prachtige vorst. Ik geniet met volle teugen. Het is koud, maar het zonnetje schijnt heerlijk. De schaatsen staan klaar (joepie!) en voor het eerst gaat Zoontje binnenkort het ijs op. Hij kijkt er erg naar uit en ik hoop dat het hem niet tegenvalt.

Maar goed, deze bijzondere winter heeft natuurlijk gevolgen voor de cijfers.
Water: 10 (ja, ik douche – zeker met die kou – lekker door ja)
Electriciteit: 306 (was vorige maand 311)
Gas: 136 (was vorige maand 108!)

Ik geloof niet dat we ooit zo weinig gas gebruikt hebben in de winter. En ik geloof ook niet dat ik de verwarming ooit zo weinig aan heb gehad. Nu brandt-ie lekker en is het in huis zo’n 17 of 18 graden. Net waar we zin in hebben. ‘s Avonds meestal 18 en overdag zo’n 17. En het is hier heerlijk comfortabel, echt. Komt ook omdat het hier eigenlijk helemaal niet tocht en de warmte hier zo heerlijk blijft hangen in dit superhuis.

U hoort het: ik ben nog steeds fan van onze nieuwe woning. We wonen er nu ruim anderhalf jaar en we hebben nog geen seconde spijt gehad, alle ellende op de woningmarkt ten spijt. Mogelijk is de waarde van dit huis niet gestegen of misschien zelfs gedaald (denk dat het wel mee valt, maar goed – het is wat het is), dit is de beste koop ooit. Heerlijk!

Eens proberen of het nieuwe weblog werkt, want ik heb mijn blog, zoals ie was, wel een beetje gemist. Maar tot nu toe heb ik, sinds ik er weer bij kan – en dat is nog maar net, alleen nog maar gestoeid met de lay-out en de kleuren. En het wil niet zo lukken. Ik wil gewoon simpel twee kleuren, maar dat is helaas teveel gevraagd. Had ik vroeger paars en groen, wilde ik nu iets met grijs en turquoise en dan niet te drúk! Dat ben ik zelf wel.

Welnu, eerst maar eens dit Blogje publiceren, fingers crossed, en kijken wat er gebeurt…

Update: Blogje is geplaatst en qua tekst lijkt het allemaal zowaar te lukken. Nu de lay-out nog. Ik zoek me te pletter in mijn ‘dashboard’, maar kan nergens vinden hoe ik in hemelsnaam het menu gewoon hiernaast krijg. Nu hangt-ie onderin. Had hem eerst bovenin gezet, maar toen schoof mijn hele blog ineens, radicaal, naar links. Werd het lezen niet prettiger van.
We zijn er dus nog lang niet, met dit weblog gebeuren.
(Maar we doen ons best.)

Soms kan een zwangerschap nogal wat veranderen in vriendschappen. Om me heen heb ik al het één en ander zien gebeuren. De één wordt het niet, de ander wel en niet iedereen reageert positief op deze verschillen. 

Toen ik zelf voor het eerst zwanger was, heb ik een van mijn vriendinnen nogal moeten missen. Ze gaf niet thuis. Emotioneel lag ze volledig met zichzelf overhoop en ik denk dat de zwangerschap de situatie mogelijk nog wat meer op scherp zette. Achteraf zei ze dat ze ook bang was geweest dat onze relatie zou veranderen, dat ik zo’n moeder zou worden die alleen nog maar met haar kinderen bezig was. Dat onze gesprekken niet meer zo zouden zijn als vroeger. Dat is niet gebeurd en daar heb ik ook heel bewust voor gekozen. Voor mijn vriendinnen maak ik tijd. Ik ben meer dan mama alleen.

Toen ik weer zwanger bleek te zijn, was zij de eerste die ik belde. Toen het weer misging, was zij de eerste die ik belde. Tijdens de zwangerschap van Dochtertje heeft deze bewuste vriendin het gelukkig allemaal een stuk beter meebeleeft, hoewel het heel soms nog wat geforceerd voelde. Maar ze deed haar best en dat vond ik fijn. Ze was ook snel op visite na de geboorte van Dochtertje omdat ik dat graag wilde, zoals ze zei.

Nu is deze vriendin zelf zwanger. En dat ging niet zonder slag of stoot. Ik heb met haar meegeduimd, meegeleefd, meegepraat, meegedacht. Ik heb spullen voor haar apart gezet, alles wat ik had aangeboden. Ik heb me, voor mijn gevoel, helemaal gegeven. En nu komt het. De spullen die ik haar aangeboden heb, mag ik opsturen. Langskomen vindt ze te vermoeiend. Langsbrengen vindt ze te vermoeiend. Ze vertelt me niet of het een jongetje of een meisje wordt. Natuurlijk heeft zij het recht om de zwangerschap te beleven zoals zij het wil. Natuurlijk heeft ze het recht om te vertellen wat ze zxe9lf wil vertellen. Ik heb dan ook absoluut niet doorgevraagd of gezeurd. Ik heb er helemaal niets van gezegd. Rationeel gezien snap ik het namelijk allemaal wel en kan ik het wel begrijpen, maar emotioneel gezien, voel ik me buiten de deur gezet. Ik heb haar altijd alles verteld. Ze heeft altijd in mijn ziel kunnen kijken. Maar nu, nu pas, leer ik dat ik bij haar niet dezelfde prioriteit heb als zij bij mij heeft. Auw.

Ze werkt en dat is natuurlijk ook heel vermoeiend als je zwanger bent – en laat xe9xe9n ding duidelijk zijn, ze is daardoor écht heel erg moe. Het kost haar tonnen energie en dat vind ik heel vervelend voor haar, maar ze belt dus niet meer. Ze heeft me niet eens verteld dat ze vakantie had, maar belde me de laatste dag pas. Een afspraak maken zat er dus niet meer in, want ze moest alweer werken en dan is ze weer te moe. Ik voel me ondertussen een klusje dat ze er óók nog bij moet doen. Een taak. Het gevolg is dat ik nu maar niet meer bel. Ik heb er gewoon niet zoveel zin in. En op zich vind ik dat niet zo erg. Onze vriendschap duurt al behoorlijk lang en kan echt wel een stootje hebben. Ik hou ook echt van haar, maar ik merk wel dat ik er moeite mee heb. Er achter komen dat je gewoon niet zo belangrijk bent voor iemand als je dacht, is best pijnlijk. Maar ik leer. En schaal deze vriendschap denk ik even wat lager in. Misschien tijdelijk, misschien blijvend.
Eerlijk gezegd denk ik nu, al typend, dat het blijvend is omdat ik het vermoeden heb dat zij precies het type moeder wordt waarvan ze bang was dat ik het zou worden. Straks heeft ze waarschijnlijk helemaal geen tijd meer, gaat er door mijn hoofd.

Haar reis naar het moederschap is begonnen en dit is haar manier. Zo reist zij.
Ik denk hier nu al een paar dagen overna en merk nu bij het schrijven van dit blogje dat het goed is.
Het zij zo.

Onze tuin is verzopen. Ok, ok, een deel ervan.
Niet een beetje nat, nee, ver-zo-pen.
Vlinderstruik – ziet er dood uit. Hortensia – zo goed als overleden. Iets kruidigs met geinige bloemetjes eraan – kapot. Clematis (gelukkig slechts één van de vele) – heeft het opgegeven.
U hoort het: doffe ellende.
Er is zoveel water gevallen dat onze toch al niet zo goed afgewaterde tuin geen flauw idee heeft wat-ie ermee moet.

Het kan erger. De buren kunnen in een deel van hun achtertuin onderhand een duikplank plaatsen. Of misschien laten ze straks de kinderen van de trampoline, zo – hup, salto af – het water ingaan. Geen idee. Maar het zou bijna kunnen. Ik bedoel maar.

Gelukkig zijn er ook stukken tuin waar het allemaal wel goed gaat, waar driftig geklommen, gegroeid en zowaar gebloeid wordt. En zelfs in het water doen een aantal planten het gewoon (nog?) goed. Een phlox bloeit driftig door (mooi!), een sedum laat zich niet kennen en ook de tuinkruiden hebben schijnbaar al eens met dit bijltje gehakt (mijn bieslook verhuist al jaren met me mee). Vandaag een nieuwe plant (joepie!) toch eerst maar in een pot gezet.
Easy does it.

De webwinkels zijn aan het consuminderen. Die van mij welteverstaan. De dure kleurenprinter waarvan de navullingen echt mega-veel kosten (heeft u even minimaal 100 euro, per kleur?) hebben we nu de kleuren zwart en geel beide wederom zo goed als op waren, uitgezet en opgeborgen. Mogelijk gaat hij op MP. Er staat nu een andere die we nog hadden voor in de plaats. Geen kleur meer, wel zwart. En navullingen gewoon voor een normale prijs, hoera! Geen Dell meer. Die vorige printer was duur en ging behoorlijk snel stuk. Man kreeg het ding met aardig wat kunst- en vliegwerk nog aan de gang. Dat hoeft nu dus niet meer.

Ook mijn Dell laptop heb ik vervangen. De batterij was gewoon overleden en hij begon steeds meer kuren te vertonen. Man gaat nu met dat ding aan de slag, hij kan er hopelijk nog wat mee en ik heb een nieuwe gekocht, een Toshiba deze keer. Een ouder, niet zo hip model dat ik voor slechts een paar honderd euro bij Informatique gekocht heb (via een andere webwinkel overigens). Nauwelijks verzendkosten, levering was werkelijk supersnel en toen ik ergens achteraan belde, kreeg ik een bijzonder sympathieke vent aan de lijn. Kijk, dat is het betere werk. Ik hoop dat dit inmiddels ongetwijfeld beproefde model van Toshiba me veel plezier en werkgemak op gaat leveren. Van de vorige laptop was ik vrij rap bekomen helaas. Voor mij voorlopig geen Dell meer.

Het low-key inkopen gaat ook super. Ik ben veel minder geld kwijt en hou dus simpelweg wat meer over. Ook andere kosten hou ik nu zo laag mogelijk. Geen advertenties, geen franje meer. Ik word inmiddels ook eindelijk minder door allerlei andere bedrijven (vooral advertentieverkopers!) gebeld. Ik heb een aantal keren helaas redelijk onvriendelijk moeten zijn, want ze bleven maar doorzetten, maar nu lijkt het ergste voorbij. Mogelijk heeft het ook met de vakantie te maken en komen ze straks met zijn allen gewoon weer met frisse moed aanzetten. Hopelijk heb ik dan ook weer wat frisse moed opgedaan. Echt gek word ik ervan inmiddels.
Hou me tegen.

We hebben het overleefd.
Tijdens ons bezoek is er geen glas omgevallen en gelukkig niets stukgegaan. Wél wilde Dochtertje de pasgeboren baby even vasthouden. Blij riep ze ‘pop!’ terwijl ze haar armen uitstrekte richting baby. Als ze hetzelfde wilde doen met dit kindje als met haar babypop, was de baby bij haar misschien niet zo goed af. Baby’tje snel weer afgegeven aan de moeder dus en zelf Dochtertje maar eens opgepakt. Dochtertje vond het kraamvisite-gebeuren allemaal wel reuze interessant. Zoontje had het na het eten van het beschuitje wel gezien. (En die muisjes sprongen werkelijk overal heen, heb er zelfs een uit mijn navel moeten halen – en ik had gewoon een blousje aan. Niks niet daar naakt op de bank ofzo!)
Thuisgekomen ploften Man en ik opgelucht op de bank. We zijn op kraamvisite geweest bij het aller-allernetste stel dat we kennen en het is – denken we – goed gegaan.
Spannend, hoor. Zo’n kraamsurvival.

Het schooljaar is inmiddels voorbij. Zoontje heeft een behoorlijk heftig jaar gehad. Hij moest wennen aan het ritme, de nieuwe school, de nieuwe kinderen, de nieuwe juf. Aan alles en iedereen. En dat valt allemaal niet mee als je niet goed duidelijk kunt maken wat je bedoelt. Nam hij aan het begin van het jaar juf nog weleens mee aan de hand om iets te laten zien, sloot hij het jaar af met het volledig verbaal uit te kunnen leggen van bijna alles – nou ja, in elk geval van al best heel erg veel. Taal is nog steeds niet zijn sterke kant, maar hij heeft gigantische sprongen gemaakt dit jaar! Fenomenaal, al zeg ik het zelf. Ook thuis merken we dat het steeds makkelijker wordt om te begrijpen wat hij bedoelt. Steeds vaker hoor ik nieuwe dingen, nieuwe taalconstructies. Ik vier ze allemaal.
Wat heeft dit jaar verder opgeleverd? De voorlopige diagnose is op zak (heeft bijna een jaar geduurd!) en hij maakt steeds meer contact. Aan het einde van het jaar kwam eindelijk, langzaam-maar-zeker, het spelen met schoolgenootjes op gang. Ik ben het schooljaar ingegaan met een aantal telefoonnummers van andere moeders zodat er tijdens de vakantie ook gespeeld kan worden.
Ik ben helemaal blij.
Op naar groep 2.

Hopelijk is het binnenkort zover.
Ben wel klaar met die regen en het vele binnenzitten. Wilde gisteren lekker wandelen met Hond, hield het weer me toch danig tegen. Zelfs Hond had er geen zin meer in en stond sneu voor de deur te wachten tot ze weer naar binnen mocht. Tja.
De kinderen zijn ook weer toe aan de nodige buitenlucht. Wij zijn toe aan de nodige buitenlucht.
Ben zelfs bij met de strijk. Ik bedóel maar.

Uitgeregend. Totaal.

Hoe 14 juli van ons.
Rond die datum zijn we (lees: Man) druk bezig geweest met de voortuin waarvan we een deel, ook uit zelfbescherming – zo’n onkruidtuin is niet altijd even gezellig – bestraat hebben.
Dáár hoeven we straks in elk geval niet te wieden en te schoffelen enzo. Ook wij zijn weleens praktisch.
Jazeker.

Om een aantal van de stenen in de juiste maat te krijgen, huurde Man een heuse guillotine. Echt waar. Een scherp mes met aardig wat kracht naar beneden en, hup, zo de stenehoofdjes eraf.
Ik kreeg spontaan de neiging om La Marseillaise te neuriën.

 
Steen eronder

 
Hák

 
Yep, die is eraf.

 
Het goeie doel.
Een revolutie is er niets bij.